ميان ِ خورشيدهاي ِ هميشه
|
زيبائيي ِ تو |
|
|
|
لنگريست ــ |
|
خورشيدي که |
| |
|
|
از سپيدهدم ِ همه ستارهگان |
|
|
|
بينيازم ميکند. | |
|
نگاهات |
|
|
|
شکست ِ ستمگريست ــ |
|
نگاهي که عريانيي ِ روح ِ مرا |
| |
|
|
از مِهر |
|
|
|
جامهئي کرد | |
|
بدانسان که کنونام |
|
|
|
شب ِ بيروزن ِ هرگز |
چنان نمايد که کنايتي طنزآلود بوده است.
و چشمانات با من گفتند
|
که فردا |
|
|
|
روز ِ ديگريست ــ |
آنک چشماني که خميرْمايهي ِ مِهر است!
وينک مِهر ِ تو:
|
نبردْافزاري |
|
|
|
تا با تقدير ِ خويش پنجه در پنجه کنم. |
![[]](file:///D:/chars/25a1.gif){kind=small}
آفتاب را در فراسوهاي ِ افق پنداشته بودم.
به جز عزيمت ِ نا به هنگامام گزيري نبود
چنين انگاشته بودم.
آيدا فسخ ِ عزيمت ِ جاودانه بود.
ميان ِ آفتابهاي ِ هميشه
|
زيبائيي ِ تو |
|
|
|
لنگريست ــ |
|
نگاهات |
|
|
|
شکست ِ ستمگريست ــ |
و چشمانات با من گفتند
که فردا
روز ِ ديگريست.
چه قدر بند آخر زيبا و دلنشين و عاشقانه و شخصيه! من عاشقشم.